Study coffee spots as a trend

The last few years, there is an upwards trend regarding public study spaces, where people of all ages can enjoy beverages, snacks and coffee while studying or working. Most of them, bring along their laptops, books and tablets and there is usually power sockets available on every desk, free wifi and some spaces even play relaxing music or offer absolute silence.

Those spaces, are designed in a way that enhances productivity and promotes collaboration between students and independent workers. You can see them making new friends often and even hanging out together.

Due to the increase of students all around the world, lots of cafeterias have transformed theirselves into study rooms/spots. It’s quite an unusual phenomenon, that has evolved to meet today’s needs. Not only do they combine studying with enjoynment, but also they offer unique working environment with very nice conditions!

For instance, lots of those spaces, have altered their interior design, such as by providing adequate study lighting or even adding abundant power sockets all around, as I mentioned before. Needs have changed, so has the design. And that’s because people have an urged need to be productive, time conscious and at the same time, enjoy their coffee without abstaining from their liabilities.

For the above reasons, I have gathered some pictures to show you how much a usual/traditional cafeteria has changed.


Here, we can see study room «Poirot«, located in Patras, Greece. Long comfy desks and a garden view can be an ideal space to study or work.


Next is study room «Βιβλιοθήκη» (Vivliothiki, greek word for library). It’s a two storey old bulding with vintage decoration. It’s very quiet and an old woman who is an architect, the owner, will offer you her advice on choosing the right book for you or a good conversation, anytime you need it.


«Tag» is the first study room in Patras. It is comprised of a bigger space which is a normal cafeteria with loud music and a smaller one, which is the study room. It is seperated by a wide glass door and you can barely hear any music, known as the quiet room.


Last but not least, this is «Discover Your Way«, also located in Patras. It is close to the most popular pedestrian street, Riga Feraiou. It is a two storey stone building, offering not only the best desks and chairs to study and work, but it is also one of the biggest book stores in the city. You can drink the cheapest coffees and excellent snacks and salads.



«Discover Your Way» building facade.


Εκπαιδευτικό συστημα Ελλάδας – Εφηβική ηλικία (1-0)

Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι σημαίνει αλήθεια να είσαι καλός μαθητής;  Αυτό μετράει στη σημερινή εποχή;  Δεν μετράει να κάνεις αυτό που αγαπάς; Για να δώσεις πανελλήνιες σε αυτό το σαθρό εκπαιδευτικό σύστημα θες πολλά λεφτά. Λεφτά πολλά, υπερβολικό άγχος, κούραση, διάβασμα μέχρι αργά τα ξημερώματα…και όλα αυτά γιατί; Αξίζει αλήθεια να βλέπει κανείς τους γονείς του να κάνουν δυο και τρεις δουλειές και να ξοδεύουν ολόκληρες περιουσίες για να δώσεις εν τέλει πανελλήνιες και να περάσεις σε μια σχολή. Γιατί; Μήπως θα περάσεις σε κάποια σχολή που θέλεις; Δεν το καθορίζεις εσύ αυτό. Τα μόρια που θα βγάλεις στο τέλος όταν δώσεις πανελλήνιες θα το καθορίζουν…ή ακόμα καλύτερα θα καθορίσουν ολόκληρη τη ζωή σου…

Είναι γενονός αναμφισβήτητο πως το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι σάπιο. Ο τρόπος εξέτασης των περισσότερων μαθημάτων δεν είναι τίποτα άλλο από στείρα αποστήθιση μερικών ή μάλλον αρκετών σελίδων. Η παπαγαλία αυτή έχει ως αποτέλεσμα τα παιδιά να μισούν το σχολείο και να μην μαθαίνουν ουσιαστικά πράγματα. Έτσι παραγκωνίζονται η ευφυια και τα ταλέντα του παιδιού. Για παράδειγμα ένα μάθημα όπως η Ιστορία διδάσκεται με εντελώς λανθασμένο τρόπο κατ ΄ εμέ και γι΄ αυτό το λόγο πάρα πολλά παιδιά δεν έχουν καν τις στοιχειώδεις γνώσεις της Ελληνικής Ιστορίας μόλις τελειώσουν το σχολείο.  Θεωρώ τουλάχιστον αφελές το να προσπαθεί κανείς να διδάξει ιστορία σε παιδιά διαβάζοντας κάποιες σελίδες και απαιτώντας από τα παιδιά να τις αποστηθίσουν. Θα μπορούσε να υπάρχει η δυνατότητα κάθε καθηγητής να ωθεί τα παιδιά να μάθουν ιστορία μέσα από ομαδικές εργασίες που θα κάνουν τα παιδιά να προβληματιστούν για τα ιστορικά γεγονότα ή τον πολιτισμό κάθε λαού. Ή διάφορα ιστορικά ντοκιμαντέρ, τα οποία θα μπορούσαν να προβάλλονται μέσα στις σχολικές τάξεις, ίσως να κεντρίσουν το ενδιαφέρον των μαθητών  και δουν την ιστορία μέσα από μια διαφορετική οπτική γωνία.

Θεωρώ πως το σχολείο πρέπει να βοηθά τα παιδιά να ανακαλύψουν  τον εαυτό τους  και να δουν τι πραγματικά ταιριάζει περισσότερο στο χαρακτήρα και τα ταλέντα τους. Και σίγουρα από ένα τεστ ή από ένα διαγώνισμα δεν μπορείς να καταλάβεις τα ταλέντα ή τις επιμέρους κλίσεις  ενός μαθητή. Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφέρει κανείς το παράδειγμα της Φιλανδίας η οποία αποτελεί πρότυπο εκπαιδευτικού συστήματος. Οι διαφορές μεταξύ Ελλάδας και Φιλανδίας πολλές. Ένα χαρακτηριστικό του ελληνικού συστήματος που οι Φινλανδοί εκπαιδευτικοί απορρίπτουν είναι οι συνεχείς εξετάσεις. Στην Ελλάδα οι μαθητές γράφουν συνεχώς τεστ από την Γ’ Δημοτικού, ενώ η εμμονή με τις εξετάσεις φτάνει στο απόγειό της στο Γυμνάσιο και το Λύκειο. Το μοντέλο της Φιλανδίας κινείται ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση και καθηγητές και δάσκαλοι σπάνια βάζουν τεστ γιατί, όπως  δηλώνουν, η φιλοσοφία τους είναι: «Μαθαίνουμε, δεν εξεταζόμαστε». Επιπλέον το εκπαιδευτικό σύστημα της Φιλανδίας προστατεύει τους μαθητές από την αποτυχία και έτσι οι μαθητές έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.

Επίσης αξίζει να σημειωθεί πως το φροντιστήριο εκεί είναι άγνωστη λέξη, όπως και σε πολλές χώρες του εξωτερικού, ενώ ο αριθμός των εργασιών για το σπίτι είναι πάντα πολύ περιορισμένος και κανένα παιδί δεν θα αφιερώνει γι’ αυτές περισσότερο από μισή ώρα. Τέλος το εκπαιδευτικό τους  σύστημα είναι σταθερό, δεν αλλάζει όποτε έχουμε νέα κυβέρνηση ή νέο υπουργό, όπως στην Ελλάδα.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να σας παρουσιάσω δυο μαρτυρίες  μαθητών που ετοιμάζονται να δώσουν πανελλήνιες φέτος.

Ο Πέτρος και η Μαρία τελειώνουν την Τρίτη λυκείου. Ο πρώτος έχει κλίση στα μαθηματικά και την ηλεκτρική κιθάρα, ενώ η δεύτερη αγαπά την ποίηση του Μαγιακόφσκι και την Δημουλά. Ο Πέτρος στοχεύει σε τμήματα μαθηματικών και φυσικής ανά την Ελλάδα αλλά φοβάται για το πως θα τα πάει στη Φυσική  Κατεύθυνσης όμως σε γενικές γραμμές είναι αρκετά αισιόδοξος παρά το άγχος που παραδέχεται ότι περνά από την έναρξη του  σχολικού έτους. «Έχω αρκετό  άγχος όταν σκέφτομαι ότι κρίνονται πολλά από ένα διαγώνισμα. Δεν πιστεύω όμως ότι μια αποτυχία στις πανελλήνιες θα φέρει και το τέλος του κόσμου, έχω βάλει στόχους αλλά υπάρχουν και άλλα πράγματα για να ασχοληθώ στη ζωή μου, όπως είναι η μουσική. Δεν πιστεύω πως οι πανελλήνιες είναι ένα αξιοκρατικό μέσο για να εισαχθείς στο πανεπιστήμιο, ευνοεί τους παπαγάλους και αυτούς που έχουν τα λεφτά να πάνε στα καλύτερα φροντιστήρια».

Η Μαρία πιστεύει πως όσο λιγότερα πτυχία έχεις, τόσο πιο εύκολα βρίσκεις δουλειά. Παρόλα αυτά θα προσπαθήσει να πιάσει τη υψηλή βάση του τμήματος ξένων γλωσσών, μετάφρασης και διερμηνείας του Ιονίου Πανεπιστημίου ή να εισαχθεί σε κάποιο παιδαγωγικό τμήμα επειδή αγαπά πολύ τα παιδιά.« Γενικά δεν είχα ποτέ άγχος αλλά τώρα που πλησιάζει ο καιρός για να δώσουμε έπαθα τενοντίτιδα από το γράψιμο, μου προέκυψαν αλλεργίες και άλλα διάφορα. Στην αρχή της χρονιάς δεν ήθελα να πάω φροντιστήριο αλλά αν δεν το έκανα θα πάλευα ακόμη με σημειώσεις που δεν θα ήξερα πως να τις χρησιμοποιήσω. Έχω συμμαθητές που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν τα μαθήματα του φροντιστηρίου, οπότε προσπάθησαν να διαβάσουν μόνοι τους. Αν δεν περάσω στις πρώτες μου επιλογές δεν θα επιχειρήσω να ξαναδώσω, ακόμη δηλαδή και να περάσω και να πάρω το πτυχίο μου δεν θέλω να ακολουθήσω τον κλάδο που σπούδασα επαγγελματικά. Δεν θέλω όμως να φύγω στο εξωτερικό, πιστεύω πως πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι μαζί να αλλάξουμε την κατάσταση αυτής της χώρας μένοντας και παλεύοντας εδώ.

   Για να αλλάξει λοιπόν αυτή η πραγματικότητα, θα πρέπει να αλλάξει αυτό το σαθρό εκπαιδευτικό σύστημα. Επιβάλλεται να καταργηθούν οι πανελλήνιες! Όλοι το ξέρουμε αυτό. Και αν δίνετε αύριο πανελλήνιες παιδιά μια συμβουλή έχω να σας δώσω μόνο….Κλάιν ! Και στην τελική αν δεν περάσεις σε κάποια σχολή δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου, δεν θα καθορίσει αυτό τη ζωή σου, πίστεψέ με. Η ζωή δεν τελειώνει με μια  «αποτυχία». Thats all folks!

Κείμενο και επιμέλεια κειμένου: Λευκοθέα Κρ.




Οι γνωριμίες μέσω chat room σαν κοινωνικό φαινόμενο

Η νέα μόδα της εποχής πλέον είναι οι γνωριμίες μέσω κάποιου chat room. Έχοντας και η ίδια περάσει αρκετό χρόνο σε αυτά ΄΄τα δωμάτια γνωριμίας΄΄ θέλησα να γράψω ένα άρθρο που θα αναφέρει τους λόγους για τους οποίους μπαίνουμε σε αυτά και γιατί περνάμε ώρες ολόκληρες κουβεντιάζοντας με αγνώστους. Ρώτησα αρκετά άτομα και κατέληξα στο συμπέρασμα πως ο καθένας χρησιμοποιεί τα chat rooms για να καλύψει τα δικά του κενά. Πήρα πολλές απαντήσεις, κάποιες με εξέπλησαν και κάποιες ομολογώ πως δεν τις είχα σκεφτεί.

Μια απάντηση που μου δόθηκε από ένα μεγάλο αριθμό ατόμων είναι πως οι περισσότεροι κάνουν chat επειδή νιώθουν μόνοι και χρειάζονται τη παρουσία κάποιου φίλου ή κάποιου ερωτικού συντρόφου στη ζωή τους. Οι γνωριμίες είναι όλων των ειδών. Άλλοι ψάχνουν άτομα για παρέα, άλλοι ψάχνουν κάποιο σύντροφο για σχέση και άλλοι αναζητούν έναν ερωτικό παρτενέρ. Τέλος υπάρχει και το λεγόμενο cyber sex, το οποίο απαντάται κατά κόρον στον χώρο των chat rooms. Άκρως σοκαριστικά είναι τα αποτελέσματα πρόσφατης έρευνας της Εταιρείας Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας για το διαδικτυακό σεξ, στην οποία συμμετείχαν συνολικά 1.600 άτομα (800 άνδρες και 800 γυναίκες) ηλικίας από 18 έως 65 ετών. Σύμφωνα με την έρευνα, οκτώ στους δέκα άνδρες και επτά στις δέκα γυναίκες επισκέπτονται διαδικτυακούς χώρους με σεξουαλικό περιεχόμενο, ενώ ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι περισσότεροι από έξι στους δέκα των ερωτηθέντων δεν διστάζουν να παραδεχθούν πως χρησιμοποιούν το Internet για να κάνουν ερωτικές γνωριμίες, χωρίς να τους ενδιαφέρει η προοπτική μιας σταθερής σχέσης.

Προσωπικά, δεν είμαι οπαδός των γνωριμιών μέσω διαδικτύου. Απλά καταλαβαίνω την ανάγκη του ανθρώπου για επικοινωνία, έστω και αυτής της μορφής. Ζούμε σε μια εποχή που αναμφίβολα δε προωθεί την επικοινωνία. Αντιθέτως μας αποξενώνει, μας κάνει εσωστρεφή και μοναχικά άτομα. Είναι γεγονός αναμφισβήτητο πως η εποχή μας κυριαρχείται από ηλεκτρονικές συσκευές υψηλής τεχνολογίας και πως οι φορητές συσκευές παίζουν σημαντικότατο ρόλο στη διαμόρφωση της ψυχολογικής και φυσικής ύπαρξης του σύγχρονου ανθρώπου. Οι συναντήσεις και η ελεύθερη συνεύρεση των ατόμων μειώνονται συνεχώς και αντικαθιστώνται από την ηλεκτρονική διεπαφή.

Τέλος θα ήθελα να προσθέσω πως τα chat rooms, παρά τις αδυναμίες τους, είναι ακριβώς και αυτά μια μορφή επικοινωνίας. Πολλά άτομα έχουν δημιουργήσει όμορφες σχέσεις μέσω μιας απλής γνωριμίες σε ΄΄ένα δωμάτιο γνωριμίας΄΄ και άλλοι έχουν ανέβει μέχρι και τα σκαλιά της εκκλησίας. Γι’ αυτό ποτέ μην λες ποτέ, ένα απλό τυχαίο γεγονός μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή. Who knows?

Κείμενο και επιμέλεια κειμένου: Λευκοθέα Κρ.


Οταν δεν φταίς εσύ, αλλά ο τρόπος που εκείνος μεγάλωσε

Από τότε που ξεκίνησε να με απασχολεί το θέμα των σχέσεων, των προσωπικών, τα χαστούκια παύλα μαθήματα μου ερχόντουσαν ένα-ένα και το καθένα από αυτά, όσο αθώο και αν φαινόταν, ήταν ισχυρό και με πλήγωνε, μα πιό ισχυρά ήταν τα συμπεράσματα στα οποία έμελλε να καταλήξω χρόνια μετά.

Πίσω από κάθε σχέση, πίσω από τους άνδρες, υπήρχε μία κοινή γραμμή, ένα κοινό standard που υπό ατμόσφαιρα μυστικότητας τους ένωνε και που τους έκανε να μοιάζουν σατανικά πολύ μεταξύ τους. Οταν είσαι νέος-νέα και το συναίσθημα υπερτερεί της λογικής, η ικανότητά σου να σκέφτεσαι ψύχραιμα και να μπορείς να δείς ξεκάθαρα τον άλλον άνθρωπο, μπαίνει σε δεύτερη μοίρα και αυτό γιατί η καρδιά λαχταράει να γεμίσει, να χορτάσει. Δεν την νοιάζει αν αυτός ο άνθρωπος αργότερα πρόκειται να σε πληγώσει ή αν δεν πληροί τις βασικές προυποθέσεις που ανέκαθεν είχες ορίσει. Κάνει πεισματικά το δικό της και οι αντιστάσεις σου πέφτουν, πέφτουν…

…μέχρι που δεν μπορείς να υποχωρήσεις άλλο. Σιγά σιγά λοιπόν έρχεσαι σε ρήξη με τον ίδιο σου τον εαυτό, καθώς είναι αδύνατον να συνεχίζεις να τον πείθεις ότι όλα είναι καλά, ενώ δεν είναι.

Η λεπτή γραμμή που χωρίζει τα όρια του αυτοσεβασμού, με τα όρια της υποχώρησης για χάριν της σχέσης σου, είναι αυτή που θα ορίσει και το τέλος. Αν βέβαια σε κάνει εκείνος να την περάσεις.

Και όταν την περάσεις και αποφασίσεις ώριμα και ήρεμα πώς η σχέση αυτή σου κάνει κακό ή δε σου κάνει καλό ή τελοσπάντων δε σε αφήνει να αναπτυχθείς, θα κάνεις μία συζήτηση με εσένα την ίδια για το τί πήγε στραβά, τί δεν έγινε που θα μπορούσε να είχε γίνει, τί δεν πήρες, τί δεν έδωσες και τελικά, τί στο καλό διέλυσε την σχέση αυτή.

Οταν λοιπόν θα συζητάς με εσένα και ανακαλύψεις πώς με τα υπάρχοντα δεδομένα δεν είχες φταίξει σε κάτι ή δεν ήσουν εσύ που ύψωνες τοίχη ή που έβαζες εμπόδια, ίσως καταλήξεις στα συμπεράσματα που καταλήγω και εγώ. Και ίσως να μη σου αρέσουν πολύ, μόλις σου τα πώ.

Ο λαός μας στη συντριπτική του πλειοψηφία έχει μεγαλώσει στην κλασική ελληνική οικογένεια. Εκείνη την οικογένεια λέω, με τους «διακριτούς» ρόλους. Εκείνη που στην γεννιά μας, ήταν ψιλονορμάλ να χειροδικεί στα παιδιά του ο κάθε γονέας όταν αυτά δε διάβαζαν για το σχολείο, όταν δεν έτρωγαν όλο τους το φαϊ ή όταν τολμούσαν να κάνουν καμία ζημιά. Εκείνη την οικογένεια που δε συγχωρούσε και πολλά-πολλά, που όλα έπρεπε να γίνουν βάση προγράμματος και που όλοι όφειλαν να υπακούν στον πατέρα (ασχέτως αν ήταν ικανός ηγέτης ή όχι).


Η οικογένεια εκείνη είχε επίσης μία μητέρα η οποία τις περισσότερες φορές είχε παντρευτεί σε μικρή ηλικία, ήθελε-δεν ήθελε, με κάποιον που ταίριαζε-δεν ταίριαζε. Στην οικογένεια αυτή κάποια στιγμή θα γεννιόντουσαν παιδιά. Η ανατροφή τους μπορεί να βασίστηκε στα έθιμα και τις παραδόσεις για να πάρουν σωστές αξίες και να μη γίνουν εγκληματίες (κάθε Κυριακή εκκλησία, νηστείες και προσευχή, που άγγιζαν τα όρια του ψυχαναγκασμού βέβαια από πλευράς γονέων), αλλά το μεγαλύτερο έγκλημα ήταν σε εξέλιξη.

Οι «σωστές» μητέρες και σύζυγοι, όπως προωθείται από τον λαό μας, είναι εκείνες που αγόγγυστα δέχονται τα πάντα και που δεν παραπονιούνται, κάνοντας εξαντλητική υπομονή και ακολουθώντας πιστά τον σύζυγό τους (ακόμα και στα λάθη του). Περιορισμός της προσωπικής ελευθερίας και βούλησης το λέω εγώ, σε ελεύθερη μετάφραση.

Υπάρχουν μητέρες, που δέχτηκαν μπροστά στα ίδια τους τα παιδιά, να προσβληθούν συστηματικά από τον άνδρα τους και σε ορισμένες περιπτώσεις να ξυλοκοπηθούν. Πολλές από αυτές δεν αντέδρασαν, φοβούμενες τις συνέπειες, καθώς τις περισσότερες φορές δεν ήταν οικονομικά ανεξάρτητες (για να αντιδράσουν ή να αποδράσουν). Ετσι λοιπόν, δεν είχαν διέξοδο και ο μόνος δρόμος ήταν να ΔΕΧΟΝΤΑΙ την κατάσταση, κάνοντας και πάλι ΥΠΟΜΟΝΗ και σιωπή.

Αυτό δυστυχώς, όταν μεγαλώνεις γιό (και κόρες), έχει συνέπειες. Και όχι, δεν είναι οι καλύτερες. Στην πραγματικότητα, ανατρέφεις το γιό σου με ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΑ ΠΡΟΤΥΠΑ σε ότι αφορά την φύση της γυναίκας. Του μαθαίνεις (άθελά σου) ότι γυναίκα σημαίνει ατελείωτη υπομονή, πνίξιμο των παραπόνων, απαγόρευση απαιτήσεων και πρωτοβουλιών, δισταγμό, φόβο, αποδοχή προσβολών, μετατροπή σε σάκο του μπόξ, καθαρίστρια, πλύστρα, μαγείρισσα, ξεσκονίστρα, έλλειψη βούλησης και τελικά έλλειψη προσωπικότητας.

Οταν αυτή η ίδια δεν έβαλε ποτέ τα όριά της στο σπίτι της, πώς να περιμένω από τον γιό της να φερθεί σωστά σε εμένα?

Οταν δεν του δίδαξε σεβασμό πρός τη γυναίκα, πώς να περιμένω εκείνος να με σεβαστεί?

Οταν δεν ξέσπασε ποτέ για τους δικούς της λόγους, πώς να περιμένω ο γιός αυτής της γυναίκας να ανεχτεί το δικό μου φυσιολιογικό ξέσπασμα, χωρίς να με κρίνει άσχημα ή να με χωρίσει?

Οταν μιά ζωή δεν ήταν ο εαυτός της, αλλά επαιζε έναν ρόλο που της επιβλήθηκε, πώς να περιμένω ο δικός της γιός να με αγαπήσει που μαζί του επιδιώκω να είμαι πάντα ο εαυτός μου?

Πολλά τα ερωτήματα που θα της έθετα, αλλά στο βάθος δε την κατηγορώ. Στη θέση της, αν δε γινόταν αλλιώς, ίσως να έκανα αυτό που αναγκάστηκε να κάνει και εκείνη, προκειμένου να επιβιώσουν τα παιδιά μου και εγώ. Αν όμως μπορούσε να κάνει αλλιώς και δεν το έκανε, γιατί ίσως ήταν σε μία κατάσταση στην οποία είχε βολευτεί και γιατί το να αποτελέσει σωστό πρότυπο γυναίκας πρός τον γιό της φάνταζε κουραστικό, τότε έχει κάνει κάτι ασυγχώρητο.

Αναρωτιέμαι ωστόσο για το πώς πρέπει να επιβιώσω τελικά σε μία κοινωνία, μεταγενέστερη της δικής της, όπου η θέση της γυναίκας έχει πλέον αλάξει τόσο πολύ. Σπούδασα, ταξίδεψα, διάβασα λογοτεχνία και ψυχολογία, αναγνωρίζω μία σωστή και δίκαιη συμπεριφορά και φυσικά την καταδικάζω αν είναι λάθος. Ο γιός αυτής της γυναίκας όμως έχει γαλουχηθεί με τα παλιά πρότυπα, τα δικά της. Πώς πρέπει να είμαι, τί πρέπει να είμαι για να τον πείσω να με δεχτεί (με την καρδιά του όμως) στη ζωή του?

Και ενώ οι μεγάλοι ψυχίατροι λένε πώς οι άνδρες κατά βάση ερωτεύονται και επιθυμούν για συζύγους τους γυναίκες που μοιάζουν με τις μητέρες τους, πες μου τελικά τί πιθανότητες έχω να μοιάζω εγώ σε εκείνη, που έμαθα κάθε μέρα της ζωής μου να αγωνίζομαι, χωρίς την προστασία ενός άνδρα και να παλεύω για το καλύτερο. Που έμαθα να μην θυματοποιούμαι, να αντιδράω στην άδικη μεταχείριση, να μην είμαι κάν καλή νοικοκυρά γιατί δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ με την κουζίνα όσα χρόνια διάβαζα και πού εγώ στο μυαλό μου έχω τον άνδρα κάπου κοντά σε εμένα και όχι πάνω από εμένα. Σύντροφο και συνοδοιπόρο, όχι δυνάστη._

Επιμέλεια κειμένου: Λευκοθέα Κρ.


Η οικονομική κρίση περνά από την διατροφή μας

Νιώθω πώς οι μητέρες της προηγούμενης γεννιάς, μας ταϊζαν (και ακόμα μας ταϊζουν) με υπό αμφισβήτηση τροφές για διάφορους λόγους, τους οποίους παραθέτω παρακάτω:

  1. έλλειψη απαραίτητων γνώσεων γύρω από βασικά θέματα υγιεινής διατροφής,
  2. ευκολία να πασάρουν στα παιδιά τους ό,τι έβλεπαν/βλέπουν στα ράφια των super markets,
  3. αδυναμία να ερμηνεύσουν τις σύνθετες ετικέτες στα διάφορα προϊόντα (βλέπε συστατικά),
  4. απουσία κριτικής ικανότητας, λόγω έλλειψης βασικών επιστημονικών γνώσεων,
  5. αθωότητα τις οποίες διακατέχει, ότι «για να τα πουλάνε, σημαίνει πώς είναι καλά»,
  6. τιμή, δηλαδή «το φθηνό δε σημαίνει πώς είναι και κακό»,
  7. γεύση, δηλαδή ότι το αλάτι ή η ζάχαρη νοστιμίζουν και δεν κάνουν κακό στην υγεία.

Το φαινόμενο αυτό είναι αρκετά εκτεταμμένο στη χώρα μας και οι συνέπειές του στην υγεία μας, καταστροφικές. Από την μία, η οικονομική στενότητα που χαρακτηρίζει τη μέση ελληνική οικογένεια και από την άλλη, η απουσία γνώσεων σε θέματα διατροφής και υγείας αλλά και η αδιαφορία για ενημέρωση, μπορούν να κοστίσουν ακριβά στην υγεία του παιδιού, του εφήβου και του ενήλικα.

Βιώνοντας την οικονομική κρίση στο πετσί μου, παρακολουθώ με ανοιχτό το στόμα τον τρόπο που οι γονείς μου, για παράδειγμα, επιλέγουν να διατραφούν. Κάθε φορά που επιστρέφουν από το super market (μία στο τόσο πλέον), βλέπω προϊόντα «άχρηστα» να βγαίνουν από τις σακούλες για να μπούν στα ράφια ή στο ψυγείο. Είναι αυτό που ονομάζω «πλάστική τροφή» ή άδειες (κούφιες) τροφές. Εκείνοι βεβαίως, παρά τις πολλαπλές μου προσπάθειες να τους αφυπνίσω σε θέματα διατροφής, συνεχίζουν αυτά που έκαναν, απερίσπαστα.

Είναι πολύ δύσκολο να τους μετατοπίσω σε έναν πιό υγιή τρόπο σκέψης σε ό,τι αφορά την επιλογή των τροφών τους, καθώς και οι δύο όχι μόνο ενοχλούνται όταν τους κάνω εγώ υποδείξεις (κοινώς, έλα παππούλη να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου), αλλά προσπαθούν να με συνεφέρουν από τον τρόπο που εγώ (μετά από πολύ κόπο, μεράκι, υπομονή, διάβασμα) έχω διαλέξει να τρέφομαι.

Επειδή λοιπόν δεν είμαι πολεμοχαρής, δεν υπερασπίζομαι πιά με ζήλο τις τροφές που τρώω, ούτε κριτικάρω τις δικές τους τροφές. Αποδέχομαι ότι υπάρχει ελευθερία λόγου και έκφρασης και όσο και αν με πληγώνει να τους βλέπω να αδιαφορούν για την υγεία τους, δεν μπορώ να πηγαίνω κόντρα στα θέλω τους και στον τρόπο που έχουν μάθει να ζούν.

Κάποιες φορές μάλιστα μου έλεγαν «εδώ ο κόσμος καίγεται, θα κάτσω να διαβάσω τα συστατικά στο τάδε τρόφιμο?» ή «όταν πεινάω, θέλω απλά να φάω κάτι , χωρίς να ζοριστώ». Ναί, ο κόσμος όντως καίγεται, με αυτή την κρισάρα που βιώνουμε, αλλά τουλάχιστον γιατί να μην μπορούμε να κάνουμε πιό ευχάριστη και πιό υγιή τη διαμονή μας σε αυτό τον κόσμο?

   Η ελάχιστη ευθύνη πρός τον εαυτό μας, είναι να εμπλουτίζουμε τον οργανισμό μας με χρήσιμες και ωφέλιμες ουσίες, ώστε να περιορίσουμε τις πιθανότητες να αρρωστήσουμε, να δυναμώσουμε το σύστημά μας για καλύτερη αντιμετώπιση των στρεσογόνων καταστάσεων της καθημερινής ζωής, αλλά και να ομορφύνουμε για να φτιάξει και λίγο το κέφι μας!

Καλή διατροφή, λοιπόν, σημαίνει τρία βασικά πράγματα, κατ’ εμέ:

  • πρόληψη ασθενειών
  • ενδυνάμωση του ανοσοποιητικού συστήματος
  • ομορφιά

Ποιός λοιπόν ο λόγος να ΜΗ διαλέγω να τρέφομαι σωστά, όσο μπορώ και όπου μπορώ? Ακριβώς επειδή σε περίοδο οικονομικής ύφεσης, είναι δύσκολο να αποκαταστήσει κανείς την υγεία του, φροντίζει από πρίν να παρέχει στον οργανισμό του εκείνες τις τροφές που τον ενδυναμώνουν και τον προασπίζουν. Θεωρώ πώς οι καλές τροφές λειτουργούν σαν φάρμακο. Θωρακίζουν την υγεία και χαρίζουν χρόνια.


Είναι λογικό λοιπόν, ελλέιψει ενημέρωσης και προσωπικού ενδιαφέροντος, να καταφεύγει ο μέσος άνθρωπος σε προϊόντα βλαβερά για την υγεία του. Αλλοτε επειδή είναι φθηνά και προσιτά, άλλοτε επειδή είναι νόστιμα και μπορούν να φαγωθούν γρήγορα (ή να μαγειρευτούν εύκολα). Τέτοια προϊόντα είναι συνήθως τα κατεψυγμένα κρέατα (κάτι σνίτσελ σαν σόλες παπουτσιών), τα κατεψυγμένα σφολιατοειδή και πίτσες (ζεστά τυροπιτάκια στο πί και φί), έτοιμα σφολιατοειδή από φούρνους και καφετέριες, ντόνατς (σε όλα τα χρώματα και όλα τα αρώματα-κυριολεκτικά-), πιτόγυρα, σάντουιτς, δημητριακά με μισό κιλό ζάχαρη (που διαφημίζονται για παιδιά, αλλά τα τρώνε και οι μεγάλοι γιατί είναι νόστιμα), διάφορες σώς και σάλτσες έτοιμες σε βαζάκια (γεμάτες συντηρητικά), γαλακτοκομικά με full λιπαρά, μαρμελάδες-σοκολάτες-αναψυκτικά με άπειρη ζάχαρη, κράκερς με άπειρο αλάτι και η λίστα..συνεχίζεται..

Ακόμα και αν μας διευκολύνουν οι εύκολες λύσεις, πρέπει να αντισταθούμε και να προτιμήσουμε υγιεινά φαγητά, από τα οποία θα επωφεληθούμε και θα επενδύσουμε στην καλή μας υγεία. Τα φαγητά δεν περνάνε απλώς από το στομάχι μας, διασπώνται και απορροφούνται μέσα μας ένα σωρό ουσίες τους. Κανείς από εμάς δεν θα επιθυμούσε να βάζει κακής ποιότητας καύσιμο στο όχημά του, καθώς η απλή λογική λέει πώς η πιθανότητα να χαλάσει είναι αυξημένη. Αντίστοιχα, δεν είναι σωστό να χορταίνουμε με φαγητά πνιγμένα στη λευκή ανεπεξέργαστη ζάχαρη ή το αλάτι, στα δεκάδες συντηρητικά, στις χρωστικές, στις τεχνικές αρωματικές ύλες, στα διογκωτικά μέσα και τα Ε. Και αυτά είναι μόνο ένα δείγμα του τί μας αφήνουν μέσα μας τα ετοιματζίδικα τρόφιμα.

Ας επιλέγουμε λοιπόν τροφές όσο πιό φυσικές γίνεται. Αν μάλιστα υπάρχει η δυνατότητα να καλλιεργούμε μόνοι μας την τροφή μας, αυτό θα σήμαινε μία ευχάριστη επανάσταση. Αν ακόμη, υπήρχε η δυνατότητα να μπορούμε να διατραφούμε αποκλειστικά με βιολογικα-οργανικά προϊόντα, θα επενδύαμε σοβαρά στην υγεία μας (βέβαια, ολοι γνωρίζουμε πόσο ακριβά στοιχίζουν, δυστυχώς).

Μπορούμε όμως να κάνουμε αυτό που εφαρμόζω την τελευταία διετία. Διαλέγω προσεκτικά το τί θα φάω, διαβάζω πρώτα τα συστατικά, γνωρίζω ποιές είναι οι βλαβερές ουσίες και τις αποφεύγω.  Αξιοποιώ τα όσπρια, καθώς είναι οι βασιλιάδες της φυτικής πρωτεϊνης και μπορώ να αντικαθιστώ και το κρέας με κατάλληλους συνδυασμούς όσπριων-λαχανικών-ξηρών καρπών. Εκτιμώ την αξία των προϊόντων με αλεύρι Ζέας και την αποφυγή της γλουτένης. Αποφεύγω τα αναψυκτικά και προτιμώ το τσάι ή το χαμομήλι. Ικανοποιώ την ανάγκη μου για γλυκό, με αποξηραμένα σύκα και δαμάσκηνα. Αυτές μου οι επιλογές έχουν βελτιώσει την σωματική και ψυχική μου υγεία, παρά την οικονομική κρίση και την επίμονη ανεργία, μου δημιουργούν κίνητρο για μιά ζωή καλύτερη και με γεμίζουν αισιοδοξία. Είναι στο δικό μας χέρι τελικά το πώς θα χρησιμοποιήσουμε αυτή την κρίση, υπέρ μας ή κατά μας, it’s up to us.



Αληθινοί φίλοι. Υπάρχουν?

Ο καθένας μας έχει να διηγηθεί και μία ιστορία φιλίας που άλλοτε τον ικανοποίησε και άλλοτε όχι. Ποιές όμως είναι εκείνες οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να έχεις μία (τουλάχιστον) σωστή και αληθινή φιλία? Εξαρτάται από εμάς, από τον άλλο άνθρωπο, από τις υπάρχουσες συνθήκες της ζωής του καθενός, από όλα αυτά μαζί ή και από πολλά περισσότερα?

   Τυχερός εκείνος/η που στη ζωή του κατάφερε να δημιουργήσει αληθινές φιλίες και μέσα από αυτές να γίνει -γιατί όχι?- καλύτερος σαν άνθρωπος και με γεμάτες τις αναμνήσεις του. Κακά τα ψέμματα, το να έχεις ανθρώπους που εμπιστεύεσαι και να μοιράζεσαι μαζί τους τις στιγμές σου (καλές ή λιγότερο καλές) είναι ανεκτίμητο. Η ζωή γίνεται πλούσια, σε συναισθήματα, σε γέλιο, σε ποιότητα, σε στιγμές, σε εμπειρίες. Είναι εκείνη η φάση που συνειδητοποιείς ότι τα χρήματα είναι μονάχα ένα μέσο για να καλύπτεις τις βασικές σου ανάγκες και πώς ο πραγματικός πλούτος βρίσκεται κάπου ανάμεσα στις κουβέντες με τους φίλους σου, όταν γεμίζει η ψυχή σου με αγάπη και φώς.

Βέβαια, για να φτάσει κανείς στην ιδανική φιλία την οποία περιγράφω πιό πάνω, εκείνη δηλαδή από την οποία νιώθεις να ολοκληρώνεσαι, να ωριμάζεις (με τον πιό ανώδυνο τρόπο), να γεμίζεις την καρδιά σου με στιγμές και χαρά, προϋποθέτει την ύπαρξη στη ζωή μας καλών, αληθινών φίλων.

Πόσο όμως είναι ευφικτό κάτι τέτοιο? Γιατί συμβαίνει σε κάποιους/ες και όχι σε κάποιους/ες άλλους? Η φιλία κάνει διακρίσεις? Η φιλία είναι καθαρά θέμα τύχης? Οι φίλοι μας διαλέγουν ή εμείς τους διαλέγουμε? Υπερεκτιμούμε ή υποτιμούμε την φιλία? Τελικά, πώς μπορούμε να κάνουμε καλούς φίλους? Πολλά τα ερωτήματα περί της αληθινής φιλίας και κάπου εδώ θα δώσω την δική μου τοποθέτηση επί του θέματος, έχοντας ώς βάση προσωπικές κυρίως εμπειρίες.

Στα χρόνια του σχολείου χτίζονται καλές φιλίες. Ειναι τα χρόνια εκείνα που είμαστε πιό αθώοι, ανέμελοι και χωρίς συμφέροντα. Συνεπώς, οι άνθρωποι που διαλέγουμε να κάνουμε παρέα σε εκείνη τη φάση, είναι συνήθως εκείνοι με τους οποίους νιώθουμε άνετα, επικοινωνούμε και περνάμε καλά (γελάμε, καταλαβαίνουμε τα ίδια αστεία κλπ). Το ίδιο το σχολείο προσφέρει καθημερινή επαφή και επομένως, με τέτοια συχνότητα μπορεί να δημιουργηθεί μία καλή και σταθερή φιλία στον χρόνο. Ιδανικά, οι σχολικές φιλίες διατηρούνται και μεταγενέστερα, καθώς η αθώα και απαλλαγμένη από συμφέροντα φιλία, θα έχει πάντα ώς βάση αυτά τα χαρακτηριστικά και αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να αναπτυχθεί μία αμοιβαία εμπιστοσύνη και τελικά, μία αληθινή φιλία. Παρ’όλα αυτά, αν μία φιλία 20 χρόνων κλονιστεί από ένα τυχαίο συμβάν και διακοπεί, πόσο αληθινή θα θεωρείται μετά αν τα δύο άτομα αποφασίσουν να μη τα ξαναβρούν?

Στα χρόνια του πανεπιστημίου ισχύει κατά την άποψή μου ό,τι και για τα χρόνια του σχολείου, με ελαφρώς μετατοπισμένες τις προϋποθέσεις. Στην περίοδο αυτή, οι άνθρωποι ενώνονται από τον κοινό τους στόχο (βλέπε πτυχίο) και αγωνίζονται πρός την ίδια κατεύθυνση. Ακόμα πιό έντονο μπορεί να γίνει το «δέσιμο» αν πρόκειται για φοιτητές που σπουδάζουν μακρυά από την πόλη τους. Η απόσταση απο το πατρικό και την ασφάλεια που αυτό παρέχει, αλλά και ο φόβος του καινούριου και του αγνώστου, είναι αρκετά για να συσπειρώσουν τους ανθρώπους και να δημιουργήσουν καλές, δυνατές φιλίες. Οι εξεταστικές, τα ξενύχτια, η ευθύνη ενός σπιτιού, οι υποχρεωτικές παρακολουθήσεις, οι πρώτες σχέσεις, είναι οι συνήθεις ανησυχίες που μοιράζονται οι φοιτητές και που τελικά, τους φέρνουν πιό κοντά. Αν όμως, μία φιλία των φοιτητικών χρόνων εγκαταλειφθεί με το πέρας των σπουδών, θα θεωρείται ακόμα αληθινή?

Σύμφωνα με την άποψή μου, μία καλή, αληθινή φιλία πρέπει να δοκιμάζεται. Το να είμαστε μονίμως ευγενικοί και υποχωρητικοί προκειμένου να διατηρούμε μία φιλία είς τους αιώνες των αιώνων, δεν είναι αληθινή φιλία. Οταν περάσετε από δύσκολες καταστάσεις (χιλιομετρική απόσταση, πολλές υποχρεώσεις, πολύ καιρό από τότε που ειδωθήκατε με τον/ην φίλο/η κλπ) και πάντα πάρεις μία απάντηση σε ένα σου μήνυμα που τον/την ρωτάς τί κάνει και αν είναι καλά, αυτό για εμένα είναι αληθινή φιλία. Οταν πάρεις το πτυχίο σου, το μεταπτυχιακό σου, πετύχεις μία δουλειά που ήθελες χρόνια και ο άλλος άνθρωπος χαρεί πραγματικά και το νιώσεις, τότε αυτό είναι αληθινή φιλία. Αντίστροφα, όταν όσος καιρός και αν περάσει, ο άλλος άνθρωπος πάντα θα σε θυμηθεί και θα σε πάρει ένα τηλέφωνο, θα σου στείλει ένα μήνυμα και θα σε ρωτήσει αν είσαι πραγματικά καλά, τότε μιλάμε για αληθινή φιλία. Οταν ο καιρός περνάει και παρ’όλα αυτά νιώθεις πώς δεν χάνεις τα βασικά επεισόδια της ζωής του/της φίλου/ης σου γιατί βλέπεις πώς θέλει να τα μοιραστεί μαζί σου, μιλάμε για αληθινή φιλία.

Οι αληθινοί φίλοι δεν βαριούνται να σε πάρουν τηλέφωνο (κυρίως αν νιώθουν ότι κάτι μπορεί να σου συμβαίνει), δεν εξαφανίζονται αν βιώνεις μία μεγάλη χαρά, επιδιώκουν να αφιερώνουν λίγο από το χρόνο τους για να σε συναντήσουν, θέλουν να σε βλέπουν να χαμογελάς, πονούν όταν δεν είσαι καλά και κυρίως, είναι διακριτικοί με τη ζωή σου τόσο ώστε να τους νιώθεις παρόντες σε αυτήν, όχι όμως και να επηρεάζουν τις αποφάσεις σου ή να σε αποπροσανατολίζουν σύμφωνα με τα δικά τους θέλω ή συμφέροντα. Ακόμη, όταν νιώθεις ο εαυτός σου με έναν άλλον άνθρωπο και εκείνος/η σε αποδέχεται έτσι ακριβώς, τότε έχεις μία πάρα πολύ καλή βάση για να δημιουργήσεις μία αληθινή φιλία. Φυσικά, ένας καλός φίλος θα σου τονίσει και τυχόν ελαττώματα, γιατί σε βάθος χρόνου θα λειτουργήσει κάτι τέτοιο υπέρ σου και από τη φιλία αυτή θα έχεις γίνει καλύτερος/η!


Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στα ενεργειακά βαμπίρ και στους τοξικούς ανθρώπους. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν εκείνα τα άτομα που «ρουφούν» την ενέργειά μας, αφήνοντάς μας στο τέλος μίας συζήτησης ή ενός καφέ μαζί τους, «άδειους» από ενέργεια και όρεξη για ζωή. Τα άτομα αυτά προσκολλώνται σε ανθρώπους και προσπαθούν να αρπάξουν ό,τι μπορούν. Αν με δεί ένας «φίλος/η» να πέφτω σε ενέργεια, διάθεση, ψυχολογία -ενώ έχουμε βγεί και τα λέμε- και αρχίσει τις αδιάκριτες ερωτήσεις του στύλ «Εχεις κάάάτι?» ή ξεβολεύεται κάργα και σε κάνει να αισθάνεσαι ακόμα χειρότερα, χωρίς να προσπαθήσει να σε ανεβάσει τουλάχιστον ή να σε αποδεχτεί όπως ακριβώς είσαι, τότε επαναπροσδιόρισε την έννοια της αληθινής φιλίας που έλεγα παραπάνω.

Στην δεύτερη κατηγορία, ανήκουν εκείνα τα άτομα που είναι αρνητικά σε όλες σχεδόν τις εκφάνσεις της ζωής τους, χωρίς εξαίρεση και στις φιλίες. Τα άτομα αυτά εκπέμπουν μιζέρια, άρνηση και απέχθεια σε οτιδήποτε ζωντανό, ζωτικό, ζωηρό, χαρούμενο. Μην περιμένεις να μοιραστείς χαρούμενες στιγμές μαζί τους, καθώς θα σε κάνουν να νιώσεις ενοχές και μόνο που χαίρεσαι. Δεν απολαμβάνουν τις μικροχαρές της ζωής, φέρνουν τον κατακλεισμό, μηδενίζουν βασικές αξίες της ζωής. Επίσης, τα άτομα αυτά λειτουργούν σαν «μαύρη τρύπα» ρουφώντας την θετικότητά σου και την αισιοδοξία σου και όσο και αν προσπαθείς να τους φτιάξεις το κέφι και τη διάθεση, οι προσπάθειές σου θα εξαντλούν τα δικά σου ψυχικά αποθέματα και δουλειά δε θα γίνει..

Αληθινή λοιπόν φιλια κατ’εμέ, υπάρχει, όταν αυτή βασίζεται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη, στην αθωότητα, στην απουσία συμφερόντων, στην καλοσύνη, στην ικανότητά μας να αγαπάμε τον συνάνθρωπο, στην διακριτικότητα, αλλά σπανίζει. Αν νιώσεις ότι μπορεί η σχέση σου με ένα τέτοιο άνθρωπο να έχει τα παραπάνω χαρακτηριστικά, δώσε μία ευκαιρία και μπορεί να βιώσεις και εσύ την αληθινή φιλία και όλα τα οφέλη που μπορεί να έχει εκατέρωθεν!




Πολυεπίπεδες ανησυχίες (διατροφή, περιβάλλον και κρίση)

Του καλού υπάρχει και καλύτερο λέει ο λαός και έρχομαι να το επιβεβαιώσω. Και εκεί που νόμιζα πώς αυτή η επίμονη ανεργία των τελευταίων επί κρίσεως ετών, πώς τουλάχιστον με είχε κάνει αρκετά καλή γνώστρια διατροφής, ήρθε μία γνωστή μου να με εκθρονίσει και να πάρει επάξια τη θέση της guru. Οπως ακούγεται παντού, η οικονομική κρίση δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι πολυεπίπεδη και εμείς οι άμεσα θιγόμενοι,  βρίσκουμε συνεχώς τρόπους να προσαρμόσουμε τα δεδομένα της ζωής μας σε αυτήν και οι εξυπνότεροι να την χρησιμοποιούν ακόμη και πρός όφελός τους.

Για να το θέσω και διαφορετικά, αν δε μπορείς να αποφύγεις μία δυσάρεστη κατάσταση, κάθησε και απόλαυσέ την τουλάχιστον! Η ανεργία λοιπόν αδιαμφισβήτητα παρέχει κάτι σημαντικό (πέρα από τα δεκάδες μείων της φυσικά). Αυτό είναι ο χρόνος. Ελεύθερος χρόνος, αρκετός χρόνος, ατελείωτος χρόνος σε ορισμένες περιπτώσεις. Και τί γίνεται στη περίπτωση που έχεις σπουδάσει επί σειρά ετών? Που μιά ζωή θυμάσαι τον εαυτό σου να διαβάζει και να προσπαθεί να περάσει κάθει είδους εξετάσεις για να φτάσει στον πολυπόθητο στόχο (και που τελικά η κρίση σαμπόταρισε όλες σου τις προσπάθειες)? Κανείς μας δεν φαντάστηκε πώς θα καθόμασταν να κλαίμε/βρίζουμε/ξεσπάμε πάνω από τις περγαμηνές μας, βλέποντας τα σχέδιά μας να απομακρύνονται.. Και τώρα δώσε προσοχή. Εμείς λοιπόν που ζήσαμε διαβάζοντας, πώς να περάσουμε τον καθημερινό (μπόλικο) ελεύθερο χρόνο μας? Από συζητήσεις μεταξύ φίλων, καταλήγω ότι περνάμε τον μισό τουλάχιστον από αυτό το χρόνο μπροστά στον υπολογιστή/κινητό μας ψάχνοντας στα απανταχού γραφεία διασύνδεσης πανεπιστημίων για κάποια θέση εργασίας, στέλνοντας βιογραφικά δεξιά-αριστερά, χαζεύοντας στο facebook, ακούγοντας μουσική, βλέποντας ταινίες και κάτι ακόμα! Ψαχουλεύοντας πληροφορίες και νέα για ένα θέμα που μπορεί να λειτουργήσει θετικά πρός την υγεία/ομορφιά μας. Αυτό μπορεί να αφορά είδη γυμναστικής, tutorials στο youtube, συνταγές για υγιεινά φαγητά και ακόμα καλύτερα, τρόφιμα που μπορεί να μας χαρίσουν ευεξία, υγεία και ευτυχία ενδεχομένως!

Νόμιζα λοιπόν πώς μετά από συνεχή προσωπική έρευνα (ή αλλιώς μεράκι) και συλλογή διαφόρων στοιχείων των τελευταίων δύο χρόνων (σχεδόν με συνέπεια διπλωματικής εργασίας), πώς μπορούσα όχι μόνο να βοηθάω τον εαυτό μου σε θέματα διατροφής, αλλά και να πάρω μέρος αξιοπρεπώς σε συζήτηση με άτομα πιό εξειδικευμένα σε σχετικά αντικείμενα. Μέχρι που ήρθε η γνωστή μου και κατάλαβα τί πάει να πεί guru. Guru λοιπόν μπορεί να γίνει κάποιος που αφιερώνει χρόνια από τη ζωή του να μελετάει ένα αντικείμενο, που βάζει την επιστημονική του ματιά σε αυτό, καθώς και την ψυχή του. Ολοι οι υπόλοιποι μπορούν να λέγονται επιστήμονες (γιατί το σπόυδασαν), αλλά όχι και guru. Στην περίπτωσή μου, για tips ομορφιάς και ευεξίας θα εμπιστευόμουν τη γνωστή μου, σε περίπτωση θέματος υγείας, έναν διατροφολόγο.

Πάμε παρακάτω όμως, στο πιό σημαντικό κομμάτι αυτού του άρθρου. Συνήθως λοιπόν στις παρέες μου, συζητάμε για γυμναστική, ομορφιά, διατροφή. Η μία φίλη συμβουλεύεται την άλλη σε όλα αυτά τα θέματα και ανταλλάζουμε γνώσεις και γνώμες. Κριτικάρουμε προϊόντα, τρόφιμα και ανθρώπινες σχέσεις. Χρόνια τώρα αυτή η δουλειά. Πολλά τα οφέλη αν οι φίλοι σου είναι άτομα που ψάχνονται..

Από την τελευταία συνάντηση με την γνωστή μου (την guru που σας έλεγα) αποκόμισα τις παρακάτω απίθανες διατροφικές συμβουλές και αποφάσισα να τις μοιραστώ μαζί σας, για να δείτε τί σας έλεγα..

  1. Αν έχεις δυσανεξία στα γαλακτοκομικά, πάρε γάλα αμυγδάλου και βάλε αυτό στον καφέ και στα δημητριακά σου το πρωϊ. Απίθανη γεύση (ολίγον γλυκειά) κ το βρίσκεις σε πολλά σουπερ μαρκετ.
  2. Οι αρχαίοι Ελληνες δεν είχαν γλουτένη στην διατροφή τους, για αυτό και είχαν πιό διαυγή σκέψη. Αντί για λευκό ψωμί λοιπον, ζύμωσε το δικό σου μαύρο ψωμί με αλεύρι ζέας για να ξέρεις τί τρώς στα σίγουρα!!
  3. Αντί για κλασική επεξεργασμένη άσπρη ζάχαρη, βάλε στα γλυκά σου μελάσα ή χαρουπάλευρο. Και η στέβια είναι καλή επιλογή. Η ζάχαρη γερνάει το δέρμα. Οχι στα τεχνικά γλυκαντικά.
  4. Τα φρούτα και τα λαχανικά σου να τα ξεπλένεις με νερό και ξύδι για να φεύγουν τυχόν υπολοίμματα λιπασμάτων…(αν αντέχει η τσέπη σου, αγόραζέ τα από τα βιολογικά).
  5. Ποτέ μην παίρνεις ταχίνι με διάφορα πρόσθετα όπως μέλι, κακάο κλπ. Πάρε απλό σκέτο ταχίνι και βάλε μόνη σου μέσα αυτό που επιθυμείς, διαφορετικά δεν έχεις ιδέα τί άλλο βάζουν μέσα. Το μάρκετινγκ απαιτεί καλή εμφάνιση και φοβερή γεύση. Οχι ποιότητα στη διατροφή. Μην ξεγελιέσαι εύκολα λοιπόν..
  6. Διάβαζε τις ετικέτες των τροφίμων πρίν τα αγοράσεις. Λιγότερα συστατικά, περισσότερη υγεία.


Αυτά για τώρα!!! Περισσότερα στην επόμενη συνάντηση με την guru!!

Και μερικά περιβαλλοντικά tips για να διασφαλίσουμε την υγεία και του χώρου στον οποίο ζούμε, αλλά και του περιβάλλοντος (για να έχουμε και τη συνείδησή μας καλά):

  1. Αγοράστε καθαριστικά σπιτιού που να μην έχουν σκληρά χημικά. Προτιμήστε αυτά από τα βιολογικά μαγαζιά ή τα άλλα που χρησιμοποιώ εγώ, την σειρά Planet.
  2. Οσοι υποφέρετε από εαρινές αλλεργίες (όπως εγώ) να αερίζεται το σπίτι σας κατά τις 9 το πρωί όπου η γύρη δεν έχει ακόμα ανέβει στην ατμόσφαιρα.
  3. Το χαλί αποτελεί εξαιρετική πηγή ρύπανσης εσωτερικών χώρων, για αυτό αποσύρετέ το σε περίπτωση μάζωξης και χορού, αλλά και μόλις ο καιρός ζεσταίνει.
  4. Οταν τηγανίζετε, ανοίγετε έστω ένα παράθυρο, καθώς οι εξατμίσεις των φαγητών (βραστά-τηγανιτά) μπορεί να περιέχουν χημικά υποπροϊοντα βλαβερά για το αναπνευστικό σύστημα.
  5. Αλλάζετε συχνά τα σεντόνια σας για να μην εισπνέετε ακάρεα!
  6. Μην πετάτε πλαστικά σκουπίδα στην ακτή και την θάλασσα! Διασπώνται σε μικροπλαστικά, τα οποία εισέρχονται στα ψάρια και καταλήγουν στο τραπέζι μας!